• Modern Cinayetlerin Kokusu Pınar Nurhan 26 Mart 2008/urla                Birbirini örseleyen ruhlar görüyorum. Talihsiz bir tanıklığın ağırlığı içinde eziliyor vicdanım. Ne yapsam ne söylesem kandıramıyorum kendimi. Olmuyor. Rahatlayamıyor içim bir türlü. herşey nafile mi gerçekten? Bütün haykırışlarım kendi içime mi kapanacak hep böyle? Hep böyle kendimi tekrar mı edeceğim? Neyim ben sahiden? Ne işim var bu gri düzenekte? Kim koydu bizi buraya? Kimin şakasıyım? Kimin kime anlattığı bir masalım ben? Masal olsam keşke… Fakat pek öyle de görünmüyor hani… Bir ninenin, torununa anlattığı, ibret alsında öyle olmasın diye vurguladığı trajik bir ömür gibi hayatlarımız.     Modern insanlar görüyorum     Modern yükseliş de çürüyen insanlar…     Bende onlardan biriyim. Basamaklarını tırmandığım bütün merdivenler üzerime katlanıyor birer birer. Duvarlar içinde sıkışıyor, boğuluyorum. Kâbuslardan uyanamıyorum ve beni kurtarınnnn çığlığı atamayacak kadar tek başınayım.     Modern insanlar görüyorum.     O kadar aynılar ki neredeyse yoklar.     O kadar yokuz ki yokuz…     Var mıyız?     Post modern sayıklamalarda uyuşuyoruz. Romantizm perisini akıl sevdasıyla kaçıralı epeyce oluyor. Lakin akılla olan randevumuzda tökezledi, beceremedik. Pek mi yüklendik ne? Akıllı mı sandık kendimizi?     Akıl bumudur? Şimdi tam şu an da insanoğlunun geldiği şu nokta akıllı işimidir?         Modern olmak istemiyorum. İlkel desinler bana… malinowski! nin adasına götürün beni orada yerlilerle meyve toplayıp, toprak işlemek istiyorum. Hiçbir cinsel sapkınlığın gözlenmediği o ilkel yaşantıya hapsolmak istiyorum. Fakat Gettoların, ölüm kamplarının Hiroşima ve nagasakilerin, çığlıklar içinde ki Bosnalı bebeklerin, Filistinli annelerin, ırak da kızının cesedini askerlerin postalı arasından almaya çalışan babanın trajedisinden, felluce den kaçamayacağımı biliyorum.       Artık trobrian adalarına gidip yerliler gibi yaşayamayız çünkü bizler tanığız. Gördüğümüz şeylerin sorumluluğunu taşıyoruz. Bilmenin amansız mesuliyeti bu… Modern pek modern cinayetlerin kokusu yayılıyor atmosfere… Nereye gideceğiz? Aya gitsek, galaksi değiştirsek de vicdanımızdan kaçabilecek miyiz? İnsan yok artık Vicdan TANRININ SON SIĞINAĞI DEĞİLSE Onu da öldürdük demektir… Lakin biz yine de prometheye ihanet etmeyelim Her şeye karşın… Hoş geldiniz…